ฉั น จ ะ ทำ อ ย่ า ง ไ ร ต่ อ จ า ก นี้ . . .

วั น เ ว ล า ดี   ๆ   ที่ มี ห ม ด ค ว า ม ห ม า ย

แ ล ะ ฉั น จ ะ ท น ไ ด้ น า น สั ก เ พี ย ง ไ ห น

กั บ ช่ ว ง เ ว ล า ที่ มั น เ ดี ย ว ด า ย ไ ม่ มี เ ธ อ



แ ล ะ ฉั น ต้ อ ง ร อ อี ก น า น สั ก เ พี ย ง ไ ห น

ใ จ ที่ มั น ล ะ ล า ย จ น เ ริ่ ม ชิ น กั บ ค ว า ม เ ห ง า

ฉั น ต้ อ ง ท น   ต้ อ ง ท ร ม า น กั บ ค ว า ม ป ว ด ร้ า ว

กั บ เ รื่ อ ง ข อ ง เ ร า อี ก น า น เ ท่ า ไ ห ร่



ก็ เ พ ร า ะ ว่ า ฉั น ยั ง ต้ อ ง ก า ร เ ธ อ

แ ล ะ ตั ว ฉั น ยั ง ไ ม่ แ น่ ใ จ

ว่ า ตั ว ฉั น ยั ง ทำ ไ ด้

ใ ห้ ลื ม เ ธ อ ไ ป

ใ ห้ ลื ม . . . .

______________________________________________

แปลกเนอะ....บางอย่าง ทั้ง ๆ ที่รู้ว่าทำแล้วจะเจ็บ
แต่คนเราก็ยังดันทุรังที่จะทำมัน

คนเราแต่ละคนมีเหตุผลไม่เหมือนกัน
เหตุผลของคน ๆ หนึ่งอาจจะเป็นเพียงแค่เรื่องไร้สาระของใครอีกคน
แต่เรื่องไร้สาระของคนบางคน....
กลับกลายเป็นโลกทั้งใบของคน ๆ หนึ่ง

การรอคอยมันทรมานว่ะ...
ทุกนาทีที่เคยอยู่ด้วยกัน...กลับกลายเป็นนาทีที่นานแสนนาน
วัน ๆ หนึ่งที่ผ่านไปกลับกลายเป็นนานนับปี
ทุก ๆ วินาทีที่อยู่อย่างเดียวดายมันช่างทรมานเหลือเกิน
เฝ้าแต่ภาวนาทุกลมหายใจให้มันหยุดสิ้นไปเสียที....

....
ถ้าใครที่ไม่เคยต้องเป็นฝ่ายรอ...คงไม่รู้หรอก
ว่ามันเจ็บปวดแค่ไหน
ที่ต้องอยู่อย่างเดียวดาย....