ก่อนนั้น ฉันเคยคิดว่า หากความทรงจำที่มีอยู่นั้น มีแต่ทำให้เราเศร้า เราก็ควรที่จะลืมเลือนมันไป และฉันก็เคยทำได้ด้วย

แต่เมื่อไม่นานมานี้ฉันก็ได้มีความทรงจำอย่างในตอนนั้นอีก มันเป็นความทรงจำที่เมื่อนึกถึงมันแล้ว ก็ได้แต่เศร้าและร้องไห้ทุกที อยากที่จะลืมมันไปอย่างที่สุด

เวลาที่ผ่านพ้นมานั้นไม่สามารถทำให้ฉันลืมความทรงจำที่อยากลืมได้อีก แต่ฉันกลับยิ่งจดจำมันได้ดี อาจเพราะฉันไม่ได้หนีจากสถานที่ที่จะทำให้จำ ไม่ได้หนีหน้าจากคนที่ทำให้ฉันนึกถึงความทรงจำนั้น ไม่ได้หลีกหนีจากเหตุการณ์ที่จะทำให้ความทรงจำเหล่านั้นยิ่งชัดเจนยิ่งขึ้นและยิ่งขึ้น

จนในที่สุดแล้ว ฉันก็ไม่สามารถที่จะลืมมันได้ แรกๆฉันก็ได้แต่หงุดหงิด และเกลียดตัวเอง ที่ไร้ความสามารถที่จะลืมแม้เพียงแค่เศษเสี้ยวของความทรงจำ แต่เมื่อใช้เวลาอีกไม่นาน ฉันก็สามารถใช้ชีวิตอยู่กับความทรงจำนั้นได้ และความทรงจำนั้นก็ได้แปรเปลี่ยนเป็นความทรงจำดีๆในชีวิต กลายเป็นบทเรียนอันเจ็บปวด และมีความหมายมากมาย ซึ่งฉันคิดว่าจะจดจำไปเรื่อยๆ จนกว่าเวลาจะทำให้มันเลือนลาง และจางหายไปจากใจฉันเอง